Kwiaty zła Charlesa Baudelaire

Charles Baudelaire wywarł znaczący wpływ na poetów Młodej Polski. Jego poezja oburzała i przerażała. Uważa, że literatura i sztuka powinny być niezależne od moralności. Forma powinna być ważniejsza od treści. Jego tom poetycki Kwiaty zła jest wyrazem buntu autora wobec rzeczywistości. Jest on gniewnym moralistą. Buntuje się przeciw : obyczajowości, kłamliwej miłości i religii. Po romantyżmie i renesansie odziedziczył tęsknotę za ideałem. Nie może tego dać żadna piękność ziemska. Pisze utwory wielbiące piękno, brzydotę, chorobę i śmierć. Baudelaire był przeklętym poetą chorym na syfilis, zbuntowanym, niezrozumianym przez matkę. Znajduje rekompensatę w obrazach śmierci i zniszczenia. W jego poezji można wyróżnić dwie warstwy :
a ) warstwa klasyczna - nawiązanie do poezji : rzymskiej, renesansowej, barokowej, romantycznej, parnasistowskiej
b ) wrażliwość, wyobrażnia poety, symbole, które rozwinie Verlaine i Rimbaud
W utworze Obrazy paryskie z przewrotną miłością opisuje staruszki, które kiedyś były pięknymi kobietami. W eseju Dzieło i życie Eugeniusza Delacroix składa hołd swemu idolowi. Delacroix uczynił ze swego malarstwa swą jedyną kochankę. Pisze, że, aby nie czuć upływającego czasu to trzeba się czymś zająć np : sztuką. Niszczy swój organizm opium i haszyszem i wielbi śmierć, która jest panią królestwa ciemności. W szkicach o malarstwie pisał o kobiecie jako symbolu natchnienia dla artysty. Poeta uważa, że świat się skończy. Nienawidzi burżuazji i rewolucji. Był wyalienowany. Drwił z polityki. Symboliści ( oprócz Rimbauda ) widzieli w nim mistrza posępnych nastrojów. Wiersz Do czytelnika ukazuje, że ludzie żyją w grzechu i w głupocie. Czasami człowiek ma ochotę na skruchę i pokorę, ale potem nadal robi swoje. Człowiek czyniąc zło jest opętany przez szatana. Wiersz Albatros ukazuje, że zwykli ludzie gardzą ludżmi utalentowanymi, nieprzeciętnymi, gardzącymi przeciętnością. Zwykli ludzie nie rozumieją artystów. Często z nich szydzą. Wiersz Wzlot ukazuje, że szczęśliwi są ci, którzy są nieprzeciętni, utalentowani, wznoszący się ponad chmury, spostrzegający na świat jakby z góry. Szczęśliwi są ci, którzy bardziej są wrażliwi na piękno, na świat. W utworach Zwłoki i Padlina ukazuje odrażające obrazy zwłok ( trup się ścieli, ścierwo gorące, wyziewy trujące ). Każdy z nas kiedyś będzie podobny do trupa. W wierszu Wesoły zmarły poeta ma dosyć życia. Marzy o śmierci. Chciałby sobie wykopać grób. W wierszu Zegar poeta porównuje życie do zegara wybijającego godziny. Na każdego przyjdzie kolej. W wierszu Staruszeczki poeta opisuje starsze osoby, które wiele przeżyły i niedługo umrą. Występuje opis starości : szkielety, dziurawe spódnice, powolne ruchy rannych zwierząt, matki boleściwe. Wiersz zmusza do rozważań nad starością. Tomik Kwiaty zła Charlesa Baudelaire jest dobrą lekturą dla ludzi, którzy widzą piękno inaczej i nie boją się mówić o rzeczach, które z pozoru są brzydkie lub są tematem tabu.